Category Archives: General

Tom Faber : Quarry



MAY 5TH 2019

Quarry, Tom Faber



In the summer of 2016, Pokémon Go was released. It allowed you to see Pokémon through your phone camera, situated in the world with GPS, challenging you to catch them. Creatures could become visible all around you; you could see flaming horses appearing by the Parthenon, magnet- creatures wandering the streets, two headed birds walking on water.

The app was a craze – short lasting and kitsch. But it was a contemporary, technological distortion of an ancient human impulse – to see, to exist with and to accept a parallel world, overlaid on our own.

In Kefalonia last year I began thinking about the overlap of myth and the natural world. Ancient Greek culture considered beings and Gods to be embedded in the forces of nature – literally within the wind and the sea. Then and now, we have an impulse towards enchantment with our own inventions, our own power to hybridize and manipulate the biological world in both fiction and reality.

So what is the difference? Is something else at work here?

Man-made events are occurring on a scale now that seems to require myths, which have been used over time to help us conceive of complex natural and social phenomena.

But things that we might have considered of mythical status and size –the reconstruction of clone animals from samples, the digging up of ancient oil for burning, the visibility of funny hybrid animals through our phone cameras – have become normalized to the extent that the idea of what is a ‘myth’ is challenged.

Myth also means a lie, untruth. And now, in a scientific age, it is difficult to say that we thought the universe was born from an egg, or from the body of a frost giant, or will end in such a way.

But it is possible that reaching towards these ‘untruths’ can create a framework for conceptualizing troubling developments that are beyond our normal sight range. This mythical register helps us examine something that appears mythical itself: our constantly increasing power to distort the world around us.



Το καλοκαίρι του 2016, κυκλοφόρησε το Pokémon Go. Eπέτρεψε να δούμε  Pokémon μέσω της κάμερας τηλεφώνου μας, εγκατεστημένο  στον κόσμο  με GPS, προκαλώντας  να τα πιάσουμε. Τα Πλάσματα θα μπορούσαν να είναι ορατά γύρω μας. θα μπορούσαμε να δούμε άλογα με φλόγες να εμφανίζονται από τον Παρθενώνα,  πλάσματα μαγνήτες να περιπλανιούνται στους δρόμους, δικέφαλα  πουλιά που περπατούν στο νερό.

Η εφαρμογή ήταν μια τρέλα – βραχυχρόνια και kitsch. Αλλά ήταν μια σύγχρονη, τεχνολογική παραμόρφωση μιας αρχαίας ανθρώπινης ώθησης  να βλέπει και στην περίπτωση αυτή να αποδέχεται έναν παράλληλο κόσμο  σε συνύπαρξη με το δικό μας.

Στην Κεφαλονιά πέρυσι άρχισα να σκέφτομαι την συνύπαρξη  του μύθου και του φυσικού κόσμου. Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός θεωρούσε δυνατό όντα και Θεοί να ενσωματώνονται στις δυνάμεις της φύσης – κυριολεκτικά μέσα στα φυσικά στοιχεία όπως στον  άνεμο και στη θάλασσα. Τότε και τώρα ως άνθρωποι κατέχουμε μια ώθηση προς τη γοητεία  για τις δικές μας εφευρέσεις, τη δική μας δύναμη να υβριδοποιούμε και να χειραγωγούμε τον βιολογικό κόσμο τόσο στη μυθοπλασία όσο και στην πραγματικότητα.

Κατ’ αυτή την έννοια ποια είναι η διαφορά; Υπάρχει κάτι άλλο εδώ;

Τα γεγονότα που προκαλούνται από τον άνθρωπο συμβαίνουν σε τέτοια κλίμακα, που τώρα ανακαλεί τους μύθους  που έχουν χρησιμοποιηθεί στην πάροδο του χρόνου, για να μας βοηθήσουν να συλλάβουμε  σύνθετα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα.

Αλλά τα πράγματα που θα μπορούσαμε να λάβουμε υπόψη για τη μυθική τους υπόσταση και το μέγεθος –όπως  η ανακατασκευή κλώνων από ζωικά δείγματα, η εκσκαφή αρχαίου πετρελαίου για καύση, η ορατότητα περίεργων  υβριδικών ζώων μέσω των τηλεφωνικών μας καμερών – υποστηρίζουν μία κανονικότητα  σε  βαθμό που πλέον η ιδέα του τι είναι μύθος αμφισβητείται.

Ο μύθος σημαίνει επίσης ψέμα, αναλήθεια. Και τώρα, σε μια επιστημονική εποχή, είναι δύσκολο να πούμε ότι πιστεύαμε ότι ο κόσμος γεννήθηκε από ένα αυγό ή από το σώμα ενός παγωμένου γίγαντα  ή θα τελειώσει με τέτοιο τρόπο.

Αλλά είναι πιθανό ότι η προσέγγιση  αυτών των «αναληθειών» μπορεί να δημιουργήσει ένα πλαίσιο για την εννοιοποίηση των ανησυχητικών εξελίξεων που είναι πέρα ​​από  το φυσιολογικό εύρος των οραμάτων μας. Αυτό το μυθικό μητρώο μας βοηθά να εξετάσουμε κάτι που μοιάζει μυθικό αφεαυτού: τη συνεχώς αυξανόμενη δύναμη μας να στρεβλώνουμε τον κόσμο γύρω μας.


Erica Mendritzki: Cold Pastoral, Ode on learning a broken poem by heart

Cold Pastoral:

Ode on learning a broken poem by heart


I don’t especially like John Keats’s poem “Ode on a Grecian Urn,” but I’m trying, anyway, to learn it by heart.

As I repeat it, I think about its lyricism and its awkward moments, its complexities and gender politics.  I think about what else I’ve learned by heart—without even noticing—about art and culture and history.

The drawings in this exhibition are also a kind “Ode on a Grecian Urn”—like Keats, I want to profess devotion to ancient Greek pottery as a means of addressing and containing big, unwieldy concepts like “Truth,” “Beauty,” and the passage of time.  In his poem, Keats unfavourably compares his own writing to the artfulness of the urn, calling it a “Sylvan historian, who canst thus express / a flowery tale more sweetly than our rhyme.”  My drawings are similarly self-consciously imperfect:  wobbly, unstable, cracked, and weird.  I want to incorporate my precarious uncertainty with regards to the past, and to declare my simultaneous admiration for, and distrust of, civilization as a concept and form.


The English Romantic poets loved a ruin. My desire to address the forms of ancient Greece comes partly from a similar affection for brokenness.  But I am also constantly anxious about politics and climate change, and I fear that our shaky social contracts and vulnerable institutions might get completely smashed up and replaced by something worse.  Turning to ancient Greece involves the impulse to start over, to go back to the early days of Western civilization, and to think about how we got to where we are now.  Of course, it’s not like things were so great back then.  Slavery, xenophobia, and sexism were built into the foundations of Western culture. I’ve always thought about art making in relation to broader cultural conversations, both contemporary and historical, and my art practice continues to involve bumping up against, admiring, undermining, refuting, adoring, and disguising the patriarchal, euro-centric canon of art and culture that is, somehow, to some extent,my inheritance.

It feels to me like there is a deep rumbling underneath that canonical structure right now.  Slowly, painfully, thrillingly, the foundations are shifting.  These are trembling drawings, responding to the tremors in this ancient, earthquake-prone territory, this shaky foundation, this ruinous poem, this broken ode.


meta.motif ,master class led by Nada Abdalla


from the Mediterranean
Master Class led by Professor Nada Abdalla 
Dates : April 23-30, 2019
Location: island Kefalonia, Greece
Venue : Ionion Center for the Arts and Culture
Opening date for applications : January 01, 2019
Deadline for applications : March 01, 2019
Eligibility :open to researchers, educators, students,
artists, design practitioners, jewelry designers, carpenters,art restorers,blacksmiths, fashion designers, architects, interior designers and animators.
 Application by e-mail
Academic support :
Information :,